Laatste dagen van 2025 brengen we
jan 01, 2026
Nu ons bod is geaccepteerd start de volgende fase in het proces. Het opstellen van het koopcontract. Dit is moment waar het de vorige keer helemaal fout ging. Dit keer wordt het contract opgesteld door de makelaar, dit heeft niet onze voorkeur. We zouden liever zien dat de notaris het contract opstelt. Makelaar Josette voelt zich aangevallen wanneer we dit ter sprake brengen. Wat denken we wel niet, ze is al meer dan 30 jaar een gerespecteerd makelaar. Dussss….
Josette maakt het contract op en stuurt deze door. Een berg papierwerk in het Frans maar ook een versie in het Engels. Ik check de tekst en stuur deze natuurlijk ook door aan onze adviseur Mireille. We hebben nog wat vragen over het document en wat daarin beschreven staat. We stellen deze aan de makelaar en wederom voelt madame Josette zich aangevallen. Alsof we haar niet vertrouwen. En onze Nederlandse directe manier van communiceren lijkt haar zwaar te irriteren. Terwijl wij gewoon duidelijkheid willen voordat we tekenen. Het is niet alsof we een brood bij de bakker gaan kopen toch?!
Dan breekt het moment aan dat ik er klaar mee ben, wat een gezeur met dat mens. Ik vraag onze adviseur Mireille of zij voortaan het contact met de makelaar wil doen voordat dit nog verder uit de hand loopt. Ondertussen is het contract iets aangepast en lezen ik en Mireille het nogmaals door.
Het valt mij op dat de voorwaarde die door ons is gesteld met betrekking tot het achterblijven van het hout is aangepast. Er staat; al het hout in het huis. Het hout in de stallen is op merkwaardige wijze uit de stukken verdwenen. Terwijl daar de 5 pallets eikenhout stonden twv minimaal 10.000 euro. Ik vraag ernaar en krijg wederom een boze reactie van makelaar Josette.
Haar zoon Samuel zegt dat dit hout nooit onderdeel van de deal is geweest… WAT! Zeker wel, hij wist dat we hierin geïnteresseerd waren. Sterker nog, we hebben bij ons bod duidelijk vermeld dat al het hout achter moest blijven. Dan breekt er een vervelende periode aan.
Een periode van bekvechten over hout en wat is afgesproken. Niet fijn. Ondertussen zijn we zo geïrriteerd door de manier waarop de makelaar te werk gaat dat we er behoorlijk klaar mee zijn. Ze beschuldigt ons van het niet willen kopen, etc. Uiteindelijk spreekt ze mijn voice-mail in; ‘C’est tres compliqué…’ En wat blijkt, de oude eigenaar heeft in de dagen na het accepteren van ons bod al het eikenhout uit de stallen gehaald. Het is er niet meer. We voelen ons zwaar besodemieterd. De makelaar vindt ons een stel zeurpieten. We zijn het niet met haar eens, het gaat om veel geld wat zomaar is verdwenen… We besluiten de stekker eruit te trekken. Alweer een droom in duigen. Bahhh!
We zijn nogal van slag door wat er is gebeurt en hoe de makelaar hiermee om is gegaan. Wat slecht geregeld zeg. We denken dat Samuel, zoon van de makelaar, niet duidelijk aan de eigenaar heeft doorgegeven dat het eikenhout moest blijven. Daarmee heeft hij gedacht nog wat geld te kunnen verdienen. Maar goed, afspraak is afspraak en een deal is een deal.
Dan komt er vanuit de eigenaar nog een laatste voorstel. Hij wil nog 3.500 euro zakken met de prijs omdat het hout is verdwenen. We vinden het een druppel op een gloeiende plaat. En onze eerste reactie is; zak er maar in!
Toch probeer ik afstand te nemen en mezelf te bedenken of we het huis zouden kopen wanneer we dit alles niet wisten voor dit geld. En het eerlijke antwoord is ja. Dan zouden we daar geen 3 tellen over na hoeven te denken. Ook onze adviseur Mireille komt met eenzelfde opmerking.
We besluiten akkoord te gaan. Maar wat een gedoe zeg! Zoveel dat we eigenlijk niet eens blij meer kunnen zijn. Jammer dat het zo is gelopen. Hopelijk is dit het laatste voorval. Anders moeten we ons straks nog opgeven voor het programma ik vertrek…
Wij zijn Arjan en Mirella, trotse eigenaars van La Vieille Ferme. Super leuk dat je onze Franse avonturen volgt.