De zoektocht

Verliefd op het uitzicht vanaf La Rougerie

En zo werden we dus verliefd op het uitzicht aan La Rougerie. We checkten Franse immobilier sites, legden contact met de lokale makelaars en startten onze zoektocht. De eerste huisbezichtigingen werden gepland. We kwamen er al snel achter dat de foto’s online vaak een veel mooier beeld schetsten dan de werkelijkheid. Ook het zien van de locatie, de vaak vreemde verdeling van de grond (nog een stuk 500 meter verderop, aan de overkant van de straat en in het naastgelegen dorp waren geen uitzondering). Ook de slechte staat van de woningen, de vaak vreemde indeling en de uitdagende hoogte van de plafonds voor ons lange Nederlanders maakten het een moeizame start. Toch kwamen we steeds tot rust in La Petite Maison van Andy & Lisa. We wandelden ’s avonds vaak nog even een rondje en bleven verwonderd door het fantastische uitzicht.

Wat staat daar verstopt tussen de struiken?

Elke wandeling kwamen we ook langs onze eerste echte serieuze kanshebber. Een leegstaand, zwaar overgroeide woning (voorheen een gite), met nog een grotere woning, stallen én een uitzicht die elke keer je adem beneemt. Was dit niet precies wat we zochten? Steeds werden we brutaler en durfden een beetje verder het terrein op. We ontdekten dat de deur niet afgesloten was en besloten naar binnen te gaan in de gite. We vonden daar een prachtige woonkamer, een ruime keuken met een grote schimmelplek in de vloer, een ingestorte badkamer, 2 slaapkamers en een toilet. Precies goed.

Na een bezichtiging verderop in Dournazac besloten we de lokale Legett makelaar Sophie Green in te schakelen. We vroegen haar om uit te zoeken of de woning aan La Rougerie te koop was. Daar had ze wel zin in, als een echte detective aan de slag. En zo hoorden we niet veel later dat deze panden inclusief 45000m2 grond via een executie verkoop verkocht werden op dit moment. We sprongen er gelijk bovenop en planden een officiele bezichtiging samen met Sophie.

Droom valt in duigen

Dit was het, dit project zouden we samen prima op kunnen pakken. Grote huis plat schuiven, gite opknappen tot woonhuis en daarna de stallen. Om vervolgens te kunnen genieten van dit onbetaalbare uitzicht. De prijs van deze woning was trouwens allesbehalve onbetaalbaar. Een executieverkoop bleek in ons voordeel, of toch niet. Na maanden van heen en weer bellen, mailen en appen voor informatie blijkt dat we aan het lijntje zijn gehouden en dat de woning verkocht was. Onze makelaar was laaiend, het had niet verkocht mogen worden zonder ons een bod te laten doen. Maar het bleek al lang vergeven te zijn. Wat een energie heeft het gekost, wat een tijd. Maar terugkijkend hebben we er ook veel van geleerd.