Dagje Flavignac en Jumhiljac

Zondag slapen we uit. Rond 10:00 uur komen we uit bed, we rommelen wat aan en vlak voor het middaguur vertrekken we naar Flavignac. Daar is vandaag het ciderfestival. Het is ongeveer 20 minuten rijden voordat we er zijn. Het ziet er gezellig uit en dat is het ook. Er zijn kraampjes van lokale ondernemers waar van alles wordt verkocht; kazen, worstjes, maar ook planten, zelfgehaakte knuffelbeertjes, etc.. Je kunt er literflessen cider kopen voor 2,50 euro, er staan oude tractoren en er is een rommelmarkt. We slenteren langs de kraampjes. Helaas is het weer vandaag anders; ondanks dat het 19 graden is waait het erg hard en dat maakt het toch wat fris.

Nadat we in Flavignac alles hebben gezien besluiten we om naar Chateau Jumilhac te gaan. Dat stond al lang op ons verlanglijstje en het is maar iets meer dan een half uurtje rijden, dus we gaan ervoor. Het chateau gaat open om 14:00 uur. Een super vriendelijke dame ontvangt ons en we kletsen gezellig in het Frans en Engels. We zijn zomaar een half uur verder voordat we het chateau gaan bezichtigen. Het is echt oud. Ze noemen dit kasteel ook wel het Versaille van de Perigord. En terecht, het is echt een indrukwekkend gebouw. We mogen overal zelf rondkijken en met onze Nederlandse uitleg in de hand laten we ons verwonderen door de geschiedenis van dit kasteel. We sjouwen uren rond en net wanneer we besluiten te gaan komt de aardige dame aangerend. Ze had ons overal gezocht; de rondleiding op de bovenverdieping is gestart. We haasten ons om nog aan te sluiten.

We krijgen een uniek kijkje in de constructie van het dak van het kasteel dat vele vormen kent: piramides, cones en zelfs een bolhoedje. Een aardige meneer neemt ons mee over de rondgang, waar we als een stel waggelende eendjes gebukt achter elkaar aan lopen over de muren van het kasteel. Wat gaaf dit zeg. Dit zouden we in Nederland nooit te zien krijgen. Maar hier wel, we komen zelfs op plekken waarvan we onszelf afvragen of het wel veilig is. Onze oude trap in het bakkershuisje ziet er goed uit vergeleken met de vloeren waarover we moeten lopen….

Maar wat ontzettend gaaf om in de verschillende torens te mogen kijken en de houten constructie te mogen zien. De uren zijn voorbij gevlogen in het kasteel, we zijn echt onder de indruk. Moe maar voldaan gaan we weer naar huis. Een dagje toerist zijn in de omgeving is leuk maar toch ook vermoeiend.