En dan is dat moment weer
mei 29, 2026
Dan is het 8 november 2024. De dag van de overdracht. Voordat we naar de notaris gaan, gaan we nogmaals het huis bezichtigen. Even kijken of het dak er nog op zit, en zo… Rond 10:00 uur hebben we afgesproken met onze ‘grote vriendin Josette’. We zijn benieuwd hoe dit zal verlopen…
Bij aankomst ziet alles er goed uit. Het gras is nog wat langer, de struiken nog wat wilder, er is hier niks veranderd sinds de laatste keer. De deur wordt opengemaakt en we gaan naar binnen. En wat schetst onze verbazing, ook hier is niks veranderd. Alles staat er nog in. Nou ja, bijna alles. De koelkast is verdwenen, de spiegel in de badkamer, de kachelpijp in de woonkamer en nog een paar kleine dingen meer.
Ook de bovenverdieping staat nog vol met spullen. En dan bedoel ik echt tot aan het plafond afgeladen vol. Wanneer we even later de stallen inlopen is ook hier niks opgeruimd. Wat een klerezooi. Dit is zomaar 2 weken werk om al die rotzooi opgeruimd te krijgen.
Ik zie aan Arjan’s gezicht dat hij er klaar mee is. Alweer afspraken niet nagekomen. In het koopcontract staat duidelijk leeg opleveren. Dit is allesbehalve leeg. We spreken de makelaar hierop aan en ook zij bevestigt dat het leeg had moeten zijn. We balen ervan en vragen hoe we dit op kunnen lossen. De makelaar stelt voor dat we naar de notaris gaan en met hem overleggen. Ze wil anders wel een papiertje tekenen waarop staat dat zij persoonlijk ervoor gaat zorgen dat het leeg wordt gemaakt. Hmmm, wat moeten we hier nou weer mee.
Madame Josette blijkt in het echt ook nog sneller over de rooie te gaan dan via de mail. Druk tetterend in het Frans en Engels, zwaaiend met haar handen, mopperend, legt ze ons uit dat ze er ook van baalt. Maar daar hebben we niks aan. Misschien had ze even de moeite moeten nemen om te gaan kijken voordat we 850km met een afgeladen aanhanger vanuit Nederland naar Frankrijk vertrokken.
We stappen in de auto en proberen rustig te blijven. Ondertussen proberen we contact te zoeken met onze adviseur Mireille. Wanneer we onze auto parkeren bij de notaris belt ze terug; “Hee hallo, hoe gaat het? Alles goed met het huis?”
Ja alles goed met het huis, alleen staat het nog tjokvol met de spullen van de oude eigenaar. Zijn schoenen staan nog naast de deur, de koffie staat nog in de kast en zijn jas ligt nog op de tafel… Wat moeten we hiermee?
Mireille legt uit dat we hier geen genoegen mee hoeven te nemen. Ze stelt voor dat we de koop gewoon door laten gaan maar dat de notaris een bedrag achterhoud. Dit bedrag wordt pas aan de oude eigenaar betaald wanneer het huis is leeggehaald. Dat lijkt ons een goed voorstel!
We lopen naar binnen bij de notaris. We zijn inmiddels een half uur te laat maar dat lijkt geen enkel probleem. De notaris verzoekt ons nog even te wachten. Hij is in gesprek met makelaar Josette die met haar drukke manier van doen probeert uit te leggen wat er gaande is. Na een minuut of 5 roept de notaris ons binnen. Hij is de kalmte zelve. Heel fijn. Hij vertelt ons in het Frans dat hij op de hoogte is van de situatie en schetst een 3-tal opties:
– optie 1; de koop nu niet door laten gaan maar pas als het huis leeg is
– optie 2; de koop wel door laten gaan waarbij we het papiertje tekenen wat Josette heeft voorgesteld. Hij geeft hierbij aan dat dit papiertje geen enkele juridische waarde heeft en adviseert ons dit niet te doen.
– optie 3; we tekenen een volmacht nu waarbij we de notaris toestemming geven namens ons te tekenen zodra het huis leeg is. Hij tekent pas wanneer wij zeggen dat het okay is.
Ik begrijp wat hij zegt en ben verbaast over de niet aangeboden optie die Mireille ons heeft voorgesteld. Dus ik leg optie 4 op tafel. We tekenen nu maar er wordt geld achtergehouden als een soort borg voor het nog leeghalen van de woning.
Het blijkt dat deze optie op dit moment niet mogelijk is omdat de makelaar de eigenaar niet kan bereiken Deze meneer is niet aanwezig bij de overdracht. Hij woont in Zwitserland en hij moet toestemming geven voor deze optie. Dus zolang als Josette hem niet te pakken krijgt is dit niet mogelijk.
We nemen weer contact op met Mireille. We overleggen (terwijl Josette overal doorheen zit te tetteren en druk te doen) en zij spreekt nog even met de notaris. Ze vertelt ons dat de notaris helemaal aan onze kant staat en eigenlijk vindt dat we niet moeten tekenen. Ook Mireille vindt dat de optie waarbij we hem de volmacht geven de beste is. Dus dat doen we. De notaris maakt de benodigde stukken hiervoor op en wij laten deze door Mireille checken.
Wat een gedoe, het betekent dat we met al onze spullen weer terug naar Nederland moeten en vandaag geen eigenaar zullen zijn van de boerderij. Josette probeert ons nog te pushen, ze wil de sleutels terug. Arjan haalt deze en gooit ze op tafel. Dat had ze niet verwacht, dat de koop nu niet door zou gaan.
Ondanks de drukte, het gedoe en alle talen door elkaar heen (NL, FR en EN) nemen we onze beslissing met ons hoofd en niet met ons hart. Ik teken de volmacht en op het moment dat Arjan de volmacht wil tekenen gaat de telefoon van de makelaar. Het is de eigenaar. Josette legt hem met veel bombarie uit dat het huis niet leeggehaald is en dat de koop niet doorgaat. Hij gelooft er niks van. En zo staat Josette ruzie te maken met de eigenaar, de notaris spreekt hem ook nog en legt hem uit dat er vandaag echt niet getekend wordt als hij geen eieren voor zijn geld kiest.
Het ruziemaken duurt zo’n half uur maar dan besluit de eigenaar toch akkoord te gaan met het voorstel. Er wordt een bedrag achtergehouden en Josette zorgt ervoor dat het huis leeggehaald wordt voor eind november. Wij laten de notaris weten of dat dit ook daadwerkelijk is gebeurt en geven hem dan door of hij wel of niet het laatste bedrag ook over mag maken.
Onze adviseur Mireille is er de hele tijd telefonisch bij geweest, dat was erg fijn. Ze sprak met de notaris en regelde dat alle stukken in orde waren. We tekenden de documenten en waren eindelijk officieel de eigenaar van ons eigen stukje Frankrijk. Echt blij waren we niet toen we naar buiten liepen, eerder overdonderd door wat er daarbinnen gebeurde. Niet normaal. Hoe dan?! En dat wij dit nu weer mee moeten maken.
Maar goed we kunnen met onze spullen naar ons huis. Aan de slag. Pffff
PS: Dit is de zwaar verkorte versie van deze dag. Krijg er nog buikpijn van als ik eraan terugdenk. Gelukkig weet ik nu dat we de juiste keuzes hebben gemaakt. Maar; ‘men’ wat een dag was dit!
We hadden zomaar in een uitzending van ‘Ik vertrek’ kunnen zitten, of ‘Banasplit’. Wil je trouwens even lachen? Kijk dan eens de satire ‘Jij vertrekt‘, echt hilarisch!
Wij zijn Arjan en Mirella, trotse eigenaars van La Vieille Ferme. Super leuk dat je onze Franse avonturen volgt.