En dan is dat moment weer
mei 29, 2026
Het is de dag voordat we weer naar Nederland vertrekken. We hebben 2 weken gewerkt, opgeruimd, schoongemaakt en spullen ge-reorganiseerd. We bezochten de lokale bouwmarkten en supermarkten. En gisteren bezochten we ook de Mairie (het gemeentehuis) omdat we nog wat vragen hadden. Op mijn beste Frans, en dat is echt steenkolen Frans, deed ik mijn verhaal bij het gemeentehuis. We hadden vragen over het ophalen van het vuil, de postbezorging, hoe vuil wegbrengen naar de stort, lokale bedrijven die we in zouden kunnen schakelen, etc., etc.
Onze boerderij staat in het platteland en je merkt dat men hier niet, liever niet of slecht Engels spreekt. Frans is de enige taal die ze goed spreken en dat zorgde ook bij het gemeentehuis voor hilarische taferelen. Onze ervaring is dat wanneer je het in ieder geval probeert de mensen erg geduldig en behulpzaam zijn. Zo ook bij het gemeentehuis. Er werd ons vertelt dat er een bijeenkomst zou zijn over een paar weken om alle nieuwe bewoners welkom te heten en uitleg te geven. Helaas zouden we daar niet bij kunnen zijn, dan zouden we weer terug in Nederland zijn.
Vandaag zijn we weer aan het werk in het huis wanneer er een schim voor de deur verschijnt. Vreemd denk ik, wie kan dat nou zijn. Dus nieuwsgierig open ik de deur en voor me staat een mevrouw die mijn tante had kunnen zijn. Ze steekt haar hand uit en begint haar verhaal: “Bonjour, je suis madame de la Mairie et je viens t’accueillir. Mijn hoofd draait even overuren en dan besef ik me dat dit de bugermeester is die langskomt om ons welkom te heten. Snel nodig ik haar uit voor een kop koffie en zo zitten we 1,5 uur samen aan keukentafel met haar in gesprek. In het Duits… want onze bugermeester spreekt geen Engels maar wel sehr gut Deutsch…. Ach so!
Ze vertelt ons over de gemeenschap, is nieuwsgierig en oprecht belangstellend naar onze plannen en vraagt of ze ons nog ergens bij kan helpen. We vertellen haar dat we nog iemand zoeken die ons kan helpen de weilanden bij te houden. Ze pakt direct haar telefoon en belt boer Mickael Botté. Ze vertelt over zijn veel te jong gestorven vader en dat hij nu samen met zijn broer en moeder de boerderij runt. Boer Mickael belooft de burgemeester diezelfde middag nog even langs te komen. Hetzelfde gebeurt wanneer we haar vertellen over dat we het nog lastig vinden waar te starten met project nieuwe sceptic tank. En wederom belt ze direct met de verantwoordelijke dame bij Spanc voor informatie.
Ze vindt het fijn dat er weer iemand woont op deze plek en het gaat onderhouden, dat was al jaren niet gebeurt. En het contact met de oude eigenaar was ook niet best vertelt ze. We vertellen haar dat we het bijzonder vinden dat een burgermeester langskomt, en dat dat in Nederland nooit zou gebeuren. Ze legt uit; we zijn een kleine gemeenschap en we hebben elkaar allemaal hard nodig. De gemeente is 27km2 groot en er wonen ca. 840 mensen. Het is al een uitdaging om de lokale school hier open te houden met zo weinig leerlingen. Dus iedere nieuwe bewoner is van harte welkom. Zeker als deze een steentje bij wil dragen. Ze geeft ons ook nog een lijst met namen en telefoonnummers van lokale vakmensen. Heel fijn dit.
In de middag staat boer Mickael in zijn blauwe overall voor de deur en hij gaat het land bijhouden. We spreken wat dingen met hem af (denk ik…) en hij is nog niet vertrokken of er komt een vrolijke dame ons terrein opgelopen: ‘Bonjour!’ Het blijkt onze overbuurvrouw Nelly. Een vrijgezelle dame die eruitziet als een halve hippie en vertelt dat ze super blij is dat er weer iemand komt wonen. We kletsen wat, wisselen gegevens uit en spreken af dat, zodra het mooi weer is, ze een keer een glas wijn (of twee) komt drinken. Wat een lieve mensen, wat een hartverwarmend welkom! Heel bijzonder, dat Franse leven.
Nieuwsgierig als ik ben heb ik trouwens thuis nog even opgezocht hoe groot de plaats is waarin wij wonen (niet de gemeente). En deze is net zo groot; 27m2 alleen wonen er in 17.000 mensen. Wat een verschil! Dat is precies waarom dit huis in Frankrijk zo fijn is, er is nog ruimte..
Wij zijn Arjan en Mirella, trotse eigenaars van La Vieille Ferme. Super leuk dat je onze Franse avonturen volgt.